Yazd eta Shiraz

Shiraz hirira heldu nintzen bart. Aurretik Yazd-en izan nintzen. Hiriaren parte berria ez zen politegia, baina alde zaharrak 1800 urte inguru ditu, buztin eta lastozko etxeak dira, eta ikusteko kuriosoa zen. Hiria ez da oso handia, eta horregatik ziurrenez ni bezalako nahiko giri ikusi ditut.
Afaria hotel baten terraza batean egin nuen, argiztaturiko mezkita batetik berrehun bat metrora. Benetan leku polita eta lasaia, eta afaria oso ona (gamelu gisatu bat, babarrun gorriekin, arrozaz lagunduta). Afaria bukatutakoan ur pipa erretzeko itxaron behar izan nuen, antza polizia sartuz gero eta pipa ikusia, hotela hilabeterako itxi ziezaieketen. Gauez beranduago antza ez ziren polizia etorri zitekeenaren beldur. Beraz orain arteko qolyan honena eskaini zidaten, menta zaporekoa, eztarria zabaltzen zuena. Primerakoa.
Atzo berriz ere autobus batean sartu eta Shirazera. Gidariaren laguntzailea oso jatorra zen, eta nahiz eta ingelera oso gutxi hitzegin, bidaia erdia berarekin egin nuen, erretzen eta tea edaten. Autobusean ezin zen erre, baina gidariak eta laguntzaileak erre zezaketen, eta beraz nik, gonbidatu bereziak, erre nezakeen ere.
Heldu nintzenerako afaldu eta lotara joan besterik ez nuen egin nahi. Baina pipa bat bilatzea halabeharrezko bilakatzen ari da, eta lonely planeten argibideak jarraituz, taska batean sartu nintzen. 'El Pavon del Qolyan' izendatu genezakeen. 15 bat mahai zahar, dekorazio bakarra argazki batzuk horman, eta 30 bat gazte (baita zahar pare bat ere) tea hartzen eta qolyan erretzen. Ez zuen ematen nire presentziak inor izorratzen zuenik, eta beti bezala ingelera apur bat hitzegiten zuena niregana hurbildu zen, konpainia egitera.
Berriz ere Irango kontradikzioak: Yazd-en hotel bat ixteko arrazoia zena, Esfahanen teteria guztiak ixteko arrazoia izan omen zena, hemen aske, eta Jomeini eta Jamenei-ren argazkien aurrean gainera.